..~-> มู๋น้อยแป้นแล้น <-~..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้เป็นวันที่เรียน Lab Anatomy กับอาจารย์ใหญ่ครั้งแรก
ตอนกลางคืนรู้สึกหวาดๆพิกล ว่าพุ่งนี้จะเป็นอย่างไร
ทุกคนเตรียมถุงมือกันพร้อม แถมบางคนมียาดมไปด้วย 555
เราก็เป็นหนึ่งในนั้น ที่จิงมีติดกระเป๋าตลอดอยู่แล้ว
ไม่เหม็นแรงอย่างที่คิด หรือเพราะเป็นหวัดก็ไม่รู้แหะ
แรกๆก้อไม่ค่อยกล้าจับแรงอ่ะ ยังไม่ชินอ่ะ
แต่พอดูไปสักพัก ก้อจับยกขึ้น พลิกทราย พลิกขวาได้และ
เริ่มหนุกและทีนี้  จายากตงจำนี้หล่ะ แรมมันต่ำหว่ะ
ได้หน้าลืมหลัง กำ - *- จิงอ่ะ 
สนุกก่ะการเรียนและ แต่ไม่หนุกก่ะการจำเลยจิงๆ
มีหลายคนเป็นลมด้วย ร้องไห้เลยก็มี-*- ทั้ง ญ-ช

อ้อ...แถมๆ  คาบเลคเชอร์วิชานี้ เฉพาะวันนี้นะ
เหมือนดูทอร์คโชว์เลยหว่ะ  อาจารย์อย่างฮาเลย
แต่เสียอย่างเดียวสอนไม่ทัน ท้ายคาบไม่รุ้เรื่องเลย
อยากให้อาจารย์คนนี้มาสอนทุกเรื่องเลยจิงๆ
ขอสนุกไว้ก่อนอ่ะ  เลวมั้ยนี่กรุ แต่เค้าก้อสอนรุ้รื่องนะ
อาจารย์คุมแลปก้อฮาอ่ะวันนี้

ทำไมวันนี้เจอแต่อาจารย์ฮาๆว่ะ
ดีแล้ว มันไม่เครียดดี  ผ่อนคลายโคด
แต่กรุก้อยังขี้เกียจอ่านหนังสือตามเคย เลวจิงเลย

 

คิดอยู่ว่าต้องทนไหว จะทุกข์จะทนเท่าไร ความรักจะพาหัวใจไป
คิดเองว่าต้องทนไหว แต่ยิ่งทุกข์ยิ่งทนเท่าไร ความรักที่มียิ่งหายไป
จะโทษดิน จะโทษน้ำ จะโทษเดือนและดาว กับเรื่องราวที่ปวดหัว ที่เธอมาทำแล้วหนีไป
ฟ้า ถ้าไม่ส่งมาให้เธอมีใจ บอกกันสักคำเป็นไร ว่าเหตุใดต้องมาทำร้ายกัน
จากนี้เรื่องราวที่มี ก็ให้ลืมมันไป อย่าจำว่าเคยเป็นใคร ว่ามีใครที่เคยทำร้ายคนอย่างฉัน
ทุกวัน จวบจนวันนี้ ชีวิตที่เราต้องมี จากนี้จ้องทำตัวเช่นไร
น้ำตา ที่ยังรินไหล จากความรักที่มีทั้งใจ สุดท้ายไอคำนั้นหายไป
จบกันสักที จบกันแค่นี้ ไม่มีใคร มีแต่ฟ้าที่มองมา เห็นน้ำตา
อย่าจำได้ไหม ว่ามีใครที่มาทำร้ายคนอย่างฉัน

อยากบอกกับเธอว่ามันยังช้ำหัวใจ ตั้งแต่วันนั้นที่เธอๆมาทิ้งๆกันไป
ก็ข่มใจตัวเองว่าอย่าคิด ก็อยากจะลืมมันไป แต่หลับตาเพียงเท่านั้น
ในใจก็มีแต่เธอกับฉัน และสิ่งต่างๆในวันนั้น
อากาศร้อนๆตอนบ่ายๆกับวันสุดท้ายที่เธอลาไป
ภาพเธอเก่าๆยังลอยยิ่งทำให้ร้อนข้างในหัวใจ
ทำไมมันร้อนห้ามไม่อยู่ ก็ยังไม่รุ้ว่าเพราะอะไร ได้แต่ห้ามใจ
และไม่รู้ทำไมมันยิ่งร้อน ยิ่งคิดยิ่งร้อนข้างในหัวใจ

เธอคนนั้นกับวันดีๆที่เราได้เคยชิดใกล้ แต่วันนี้มันกลับกันไม่มีวันย้อนมาได้
ทำไมเธอลืม ทำไมเธอทิ้งกันง่ายดาย ก็เธอไม่คิดที่จะรัก เมื่อบอกลาก็หาย
เพราะฉันไม่เคยมีความหมาย

 

ฉันเคยกอดเธอ เคยจับมือของเธอ หัวเราะกับเธอ ได้คุยกันทุกวัน ได้ไปดูหนัง ฟังเพลง  กินน้ำแก้งเดียวกัน แต่วันอย่างนั้น คงไม่มีอีกแล้ว
 เพราะในวันนี้ เค้าอยู่เคียงข้างเธอ เหมือนฉันกับเธอที่เคยเคียงข้าง ก็ทำได้เพียงทำใจเจ็บช้ำไปวันๆ ได้เพียงแค่นั้น แค่ฉันต้องลืมเธอ
เป็นแค่คนอื่นไปแล้ว ต้องยอมต้องรับความจริง ฉันแค่คนทถูกทิ้งที่เธอไม่สนใจ เป็นแค่คนอื่นเท่านั้น ตั้งแต่ที่เธอพูดลาจากฉันไป ฉันจะเป็นยังไง เจ็บช้ำใจจนตาย เธอก็ไม่แคร์
 แม้เคยแอบหวังว่าอาจมีสักวัน รักในวันนั้น จะเดินมาพร้อมเธฮ ก็เป็นแค่หวัง ลมๆ แค่ฝันแค่ละเมอ อดีตมีเธอ วันนี้ไม่มีทาง